عمر من غارت شد و غارتگر از من دور شد

من صبوری کردم و تاراجگر مغرور شد

عمر من همراه با تکرار روز و شب گذشت

شمع فانوس جوانی دم‌به‌دم کم نور شد

خویشتن را بشکنی ایثار اگر از حد گذشت

پاکازی هرچه کردم دشمنی منظور شد

راه را از چاه در هر لحظه‌ای باید شناخت

یک قدم غافل شدم، یک عمر راهم دور شد

ای جوان کی گفته فصل انتهاست؟

فصل امید است و روز ابتداست

زندگی را با چراغ معرفت آغاز کن

در رکاب دوستی با همسفر پرواز کن

در میان راه اگر پروانه‌ای ره بر تو بست

عاقلانه با صبوری راه بسته باز کن

نیازو تو خودو کشتم    

به گل گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من خوشگل تر است..."

به پروانه گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من زيبا تر است..."

به شمع گفتم: "عشق چيست؟" گفت: "از من سوزان تر است..."

به عشق گفتم: "آخر تو چيستي؟" گفت: "نگاهي بيش نيستم

قبل از ازدواج .... بعد از ازدواج

پسر :بله،بالاخره وقتش شد . منتظر بودن خیلی سخته 

دختر :‌ مي خواي من برم ؟

پسر : نه. حتي فكرش روهم نكن

دختر : دوستم داري ؟

پسر : البته !

دختر : تا حالا به من خيانت كردي ؟

پسر : نه ! چرا  حتي يك همچين حرفي را مي زني ؟

دختر : منو مي بوسي ؟

براي چيدن گل سرخ , نه اره بياور ,نه تبر

سرانگشت ساده ي همان ستاره ي بي آسمانم بس

تا هر بهار به بدرقه ي فروردين

هزار پاييز پريشان را گريه کنم

هم از اين روست که تو را دوست مي دارم

براي کشتن من نه کوه و نه واژه

اشاره ي خاموش نگاهي نا بهنگامم بس

تا معني از گل سرخ بگيرم و شاعر شوم

هم از اين روست که تو را دوست مي دارم

براي مرده ي من نه اندوه آسمان و نه گور زمين

تنها کابوس بي بوسه رفتن مرا از گفتگوي گهواره بگير

من پنجه ي پندار بر ديدگان دريا کشيده ام

پس شکوفه کن اي نارون اي چراغ اي واژه

اينجا پروانه و پري به روياي مزمور ماه

دريچه اي براي دل

گاووو

هی پدر بی مطلبی بسوزه

بعضی وقتها هم اینجوری میشه

اون دفعه خروس این دفعه گوووووووووووووو

دفعه ی بعدو خدا میدونه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

دریاب مرا غرق در غم ها شدم

     غرق در دریای اشک ونم ها شدم

               رنگ از رخم پریدواز چشم و لب

                          تو مرا دریاب در این سوز و تب

              یادمه گفتی شقایق مظهره عشقه

                              اخه شقایق برام مثل سرشته

حالا چشمام رنگ شقایق شده

به قول خودت زندانی زندان دقایق شده

                            دلم مثل دلت خونه شقایق

                                    چشام دریای بارونه شقایق

                                               مثل مردن میمونه دل بریدن

                                                       ولی دل بستن اسونه شقایق

تو گفتی عشقت همه کارو کست شد

           هم نفست دست اخر قفست شد

                اخه این قفس هم خودش دنیایی داره

                          خاطره تلخ و شیرینمون رویایی داره

                                     یادمه گفتی میترسم عشقمون قصه بشه

                                                      بچه بازیات واسمون غصه بشه

گفتی که من چیزی بگم ولی از مرگ خاطره نگم

              مگه نمیدونی تموم شدم چیزی ندارم که بگم

                             چی بگم چی بنویسم از دل بیمار خودم

                                   چه کنم غمها شدن مرهم و تیمار خودم

                                              توی دریای عشقت سوار قایق نبودم

هزار بار گفتم و بازم میگم لایق نبودم

     یادت باشه هنوز دوست دارم به یادتم

              به امید و ارزوی روزهای شادتم

                   دیگه از ناامیدی وغمت واسم نگو

                            از غم هجران و تبت واسم نگو

                           ای یاس من ای یاس من ای دونه المس من

                                   کاش که میدونستی چیه عشق منواحساس من

كاش مي دانستي، مارا مجال آن نيست ،كه روزهاي رفته را از سر

گيريم ولحظه هاي بي بازگشت را ، تمنا كنيم .كاش مي دانستي ، فردا چه اندازه دير است

براي زيستن ،و چه اندازه زود براي...

گل بارون زده من اگه دلتنگم و خسته اگه کوچیدن طوفان ساقه ی منم شکسته می تونم خستگی هاتو از تن پاکت بگیرم می تونم برای خوبیت واسه سادگیت بمیرم

شب شده ساکـــــــــــته دوبـاره خــــــــــونه

    می گرده دل دنبـــــــــــــــــال یک بهـــــــونه

        می گرده باز گـــــــــــــــــنجه خاطــــــراتـــو

               پی یه حـــــــرف ناب عــــــــــاشقــــونــــــه

                     عکــس تو رو بـــــاز می ذاره رو بــــــه روش

                                که تـــــــا ته شب واســــــه تو بخـــــــــــونه

دلــــــــــم تو التهــــــــابه که چه جــــــــوری

      قـــــــدر چشـــــــای نــــــــازتـــــو بدونــــــه

             تــــــو عصــــــری که قحطــــی عطر یاســه

                  امـــــــا به جـــاش دوست دارم گـــــرونــــــه

                              کــــــــافیه اسمتو یه جـــــــــا ببینــــــــــــم

                                  تــــــا حـــــس شعـــــــرم بزنه جــــــــــوونه

مــــــــن نمیتــــــــونم بگم اندازه شـــــــــــو

     اینـــــــو فقط شــــــــاید خــــــدا بدونـــــــــه

           محـــــــــاله که عشــــق مـــــــــــا رو ندونن

                 بـــــــرو ســــــوال کـــــــن از گلای پـــــــونه

                          اگـــــــه بخوان خیلــــــــی کم از تـــــــو بگن

                                 میگن همون کــــــــــــه خیلی مهــــــــربونه

مهـــــــــم ولی تویی کــــــــه اســـــم نازت

    بـــــا من یه جـــــــایی پشت آسمــــــونــــه

           اونــــــا نمیـــــــدونن ستـــاره هـــــامـــــون

                 دوتاست ولـــــــــی توی یه کهکشـــــونــــه

                         اینــــــو بخون تـــــــــــا دوباره بدونــــــــــی

                                 دیــــــــوونتم ،دیــــــــــوونتم،دیــــــــــــوونه

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم صید افتاده به خونم

تــــــــــــــــو چسان می گذری غافل از اندوه درونم؟

بی من از کوچه گـــذر کردی و رفتـــی

بی من از شهــر سفــر کردی و رفتـــی

قطـــــــــــــــــــــره ای اشک درخشید بچشمـان سیاهم

تا خم کـــــــــــــــــوچه بدنبال تو لغزید نگاهم تو ندیدی

نگهت هیچ نیفتـــاد براهی کــــــه گذشتی

چـون در خانه ببستم،دگـر از پای نشستم،

گویا زلزلــــــــــه آمد،گویا خانه فروریخت ســــــر من،

بــــــــــــی تو من در همه ی شهـــــــــــــــــــــر غریبم

بی تو کس نشنود ازاین دل بشکسته صدایی

برنخیزد دگر از مرغک پر بسته نوایـــــی

تو همه بودونبودی توهمــــــــــــــه شعـــــــر و سرودی

چه گریزی ز بر من؟ کـــــــــــــــــــــه ز کویت نگریزم.

گربمیرم ز غم دل، بی تو هرگز تستیزم.

مـن و یک لحظه جدایی؟ نتوانم،نتوانم

بـــــــــــــــــــی تو من زنده نمانم بار ديگر دلا خطا نکني

با جفا پيشگان وفا نکني عهد کــــــــردي که خون شوي اما

با دل بي صفا، صفـــــــــــــــا نکني

من خوشم با جنون و رســــــــــوايي

گر تو زين عالمم جدا نکني درد عشق است و مرگ درمانش

هوس در بي دوا نکني رفتـــــــــــــــــــــم از کوي آشنايي ها

تا به نيرنگم آشنــــــــــــــــــــــا نکني

تا سحـــــــــــــر مي توان دمي آسود

گر تو اي دل، خدا خدا نکني اي که در سينه ام قرارت نيست

مشت خود را دوباره وا نکني ...

الهـــــی خون شوی ای دل دل من به یارم بگوخدایارت گل من

توباما عاشق شیدا چه کـــــردی تو با این دل دل رسوا چه کردی

زهجرانت غریبــــــانه بگردم چون پروانه به دور خیالت بگردم

که می سوزم به پایت بال وپررادرعشقت می دهم من جان وسررا

چــــــــرا یارم دل شیشه ام شکستی مگر تو با دلم پیمان نبستی ؟

مگــــــــر پیمان تو دیدار من بود دل ازار قصدتو هجران من بود

کـــــه سوز هجران تو مراکشت ازین پس من به یادت میکنم پشت

گـــذشتم از تو و خواب و خیالت کـه بر خود من ندیدم جز عذابت

چــــــــــرا چشم شرابم را ندیدی کـــــــه تو بر زخم دیرینم طبیبی

چـــــــــرا با ما سر یاری نداری دل شیدا وفـــــــــــــاداری نداری

به دل گفتم تو را رســـــــوا کنم من به عالم بی تب و پروا کنم من

دلـــــــــــم تاب دل ازاری نـــــــدارد دل یاران سر یاری نـــــدارد

یـاران همه وفــــــاداری ندارند جزتیشه به ریشه زدن کاری ندارند

چه زخمـی تو نشاندی بر وجودم که می سوزد ز دردش تار و پودم

به دیده خون فشـــــــــــــانم در فراقت کم اوردی عزیزم در رفاقت

چقــــــــدر گفتی به من دیوانه ای تو بدان اخر شدم دیوانه تــــــــو

به قلب عاشقم خنجــــر زدی تو به تیر مهر من سنگر زدی تــــــــو

بدان اشعـــــــار زیبایت برایم خیالت می شوم در هـــــــــــر سرایم

بـــــــرو عاشق خداپشت و پناهت کـــه در عشقت ندیدم جز جفایت

تحیر مانده ام چـــــــــــرا چنین شد؟ که اخر کلام عاشقانت همین شد

الهـــــــــــــــی جز تو من یاری ندارم که نوری در شب تاری ندارم

به عشق یار خود سوزان شدم من سرگشتـــه ایران و توران شدم من

الهــــی جداشدن چه سخت است خدایا شاکرم چون دست بخت است

خدایــــــــا دل به عشق تو سپردم در عشق یار جز غم چیزی نبردم

ازین پس یار و دلدارم تو هستی کــــه می نوشم شرابت را به مستی

نمی دهم تو را به ملک هستی کـــــه عشقت می کشد هر می پرستی

 
شبــی غافل نشینم زین زمانه
              که پــروازی به دل دارم شبـانه
                               کبوتـــر نیستــم من پر گشـایم
                                                 بــرم تا آخـــــــرش دیگر نیــایم

برم از کهکشان دوری کنم من
               که زین عالم شروشوری کنم من
                               فضـــــا یارم شود در آسمانها
                                                    کــه با شادی شوم همیار آنها
 

زمین جز بی وفــایی ها ندارد
               که در خود تخم کینه پــــروراند
                               برم شاید فضـــــا شادی بیارد
                                                    به دل مرهم همی پاکی بیارد
 

برم شــاید زمین شرمی بگیرد
               که با یاران دل نرمــــــی بگیرد
                              برم انجا بــرون شه سوز سینه
                                               که دور شم اززمین و دوزو کینه

ز فـــــــــــــریادم بگیـــــــرند گوش باید
                                      که با فـــــــــــــــریادم این جــــانم درآید